Emigracja? Koniec bzdur!

Wzniosłe teksty o patriotyzmie mające swoje legowisko w sieci jak i odnoszenie ich do emigracji Polaków, są błędne pod względem merytorycznym. Przyczyną tego jest totalny brak empirycznego doświadczania owych stanów. Poprę to kilkoma faktami otóż 2 lata temu byłem w Danii i "zakorzeniłem się" niedaleko Aarhus w poprzednim roku mieszkałem w Anglii nieopodal Manchesteru, były to pobyty trwające po kilka miesięcy (nie kilkudniowe). Spotkałem i rozmawiałem z wieloma osobami, sam także nie przyjechałem w celach rekreacyjnych. Dzięki temu zdobyłem dość głęboki wgląd w sprawy Polonii jak i we własne emocje towarzyszące emigracyjnej gorączce.

Pierwszym spostrzeżeniem jakie mi się nasuwa, to fakt, że nie wszyscy, którzy są przekonani o swoich możliwościach adaptacyjnych potrafią żyć w realiach jakiegokolwiek obcego kraju. Wpływa na to wiele czynników aczkolwiek najważniejszym wydaje się być jasno sprecyzowany cel, który przyświeca naszym dalszym czynom. To czego oczekujemy od życia i jak wiele jesteśmy w stanie poświęcić wyznacza nasze zdolności przystosowawcze do emigracyjnej egzystencji.

Życie na emigracji daje wiele profitów takich jak permanentna stabilizacja, istnienie niewymagające od nas ciągłej konieczności walczenia o złotówkę. Nasze wybory w świecie "gentelmanów" można nazwać pełnoprawnymi, gdyż znacznie mniejszy wpływ wywierają na nas promocje, przeceny, obniżki i możliwość odłożenia kolejnych kilku złotych na lokatę. Znacząco rozwinięty "social" wspiera rodziny, oferuje mieszkania z możliwością wykupienia. Prezentuje wachlarz znacznych możliwości, o których w naszym rodzimym kraju można tylko pomarzyć.

Te kilka elementów, które zostały przeze mnie wymienione przyciągają nie tylko Polaków, ale także i wiele innych nacji. To natomiast przyczynia się do tego iż Anglia (w znacznie mniejszym stopniu niż Dania) przestaje być osobniczym krajem, a staje się  "Wielką Brytfanną", w której kotłują się i narastają napięcia na tle rasowym. Wzmacniają nacjonalistyczne nastroje. Przebywając tutaj należy przyjąć do wiadomości, że nie jesteśmy mile widziani. Anglicy dzielą się na osoby bardzo uprzejme i uprzedzone. Chociaż można wyczuć, że nawet i ta uprzejmość zdaje się być lekko naciągana. Jest to pierwsza najbardziej widoczna bariera adaptacyjna.

Następną z nich jest na pewno poczucie pewnego rodzaju tęsknoty za tym, co tak dobrze znamy, za miejscem, w którym spędziliśmy większość swojego życia. Przebywanie poza granicami naszego kraju dłużej niż 3 lata to także konieczność zerwania wszelkich znajomości i dawnych przyjaźni. Tak oczywiście mamy Internet, skype'a, naszą klasę, ale to tylko substytuty, które nie wytrzymują próby czasu.

Po okresie kilku lat jesteśmy już na czysto, pozbawieni więzi, które kiedyś jeszcze łączyły nas z krajem, jest to punkt krytyczny. Dopiero docierając do niego, zdajemy sobie sprawę z tego czy było warto i czy potrafimy tak żyć. Jeśli nie przeceniliśmy naszych zdolności adaptacyjnych dopiero teraz możemy odetchnąć pełną piersią, w przeciwnym jednak razie spotka nas wielkie rozczarowanie.

Ci, którzy wrócili po tym okresie do kraju już nigdy nie odbudowali dawnych więzi, Ci którzy zostali na emigracji nauczyli się z tym żyć. Emigracja nie ma nic wspólnego z patriotyzmem to jest po prostu wybór lepszego życia kosztem mniej lub bardziej istotnych spraw. Jednakże owa cena jest wypadkową tego kim jesteśmy i czego pragniemy. Trzeba wykazać się hartem ducha i siłą, żeby mimo swej wewnętrznej wrażliwości odnaleźć siebie w nowej ziemi.     

Przeczytaj też: 

Anglia a Polska - marzenia i rzeczywistość