Taniec zwany pożądaniem

Właściwie nie można nawet powiedzieć "mowa". Kłótnia i zazdrość, pożądanie, podejrzenie. Złość połączona z wrzeniem we krwi. Z dreszczem na plecach i w głosie. Same ruchy i uczucia. Romans, który trwa najwyżej przez trzy minuty. Potem się odchodzi i zaczyna się kolejny raz z inną osobą.

Można zaczynać od pytania. Wtedy powoli zaczynamy rozmawiać. Można szeptem albo półgłosem. Delikatnie szeptać kroki albo krzyknąć i wydawać polecenia. Zedrzeć z kogoś nieśmiałość albo go onieśmielić.

Spektakl trwa krótko i wcale nie oznacza niedokończonej rozmowy. Kończymy zdanie wykrzyknikiem lub wielokropkiem. Od nas zależy, jak będzie wyglądać ta rozmowa. Wyszeptamy obietnicę czy wykrzykniemy zawód?

Schowany zakątek intymności

Przeniesiona z Buenos Aires dzielnica pożądania. Z pozoru spokojne miejsce, oferujące pokoje ze śniadaniem i kawę, jednak przewijają się przez nie największe sławy tanga. Od czarnowłosych tangueros po czerwonouste piękne kobiety na wysokich obcasach.

Oni każdy krok stawiają słuchając jakiejś muzyki. Stukotu koni, tupania po schodach. Każdy z nich jest melodyjny. Zdecydowany, ale nie ostry. Wieczorem natomiast przestają się kontrolować. Oddają się pasji i uczuciom.

Nie trzeba uczyć się kroków, żeby zatańczyć. Wystarczy chcieć. Pragnąć. Zapomnieć się i oddać muzyce. I drugiej osobie. Pozwolić tej specyficznej rozmowie płynąć swoim nurtem. Pytać, odpowiadać, kłócić się i godzić jednocześnie.

Namiętność

Nie jest ważne, czy tańczy biznesmen ze sprzątaczką, prostytutka z klientem, czy mąż z żoną. Odkrywa się podstawowe uczucia, które często ukrywa się w ciągu dnia.

Nagle podoba nam się czerwień sukienki kobiety stojącej pod ścianą, którą na ulicy uznalibyśmy za co najmniej wyzywającą.

Pociąga nas zarost mężczyzny, który dotyka nas w tańcu, podczas gdy w pracy pomyślelibyśmy o nim, że jest zwyczajnie zaniedbany.

Chcemy uwolnić się na chwilę od rutyny i tworzyć własną opowieść - dokładnie tak, jak chcielibyśmy, żeby wyglądała. Słuchać muzyki i interpretować ją wedle naszego uznania. Być zazdrosnym i podejrzliwym, zakochanym do szaleństwa albo szalonym z miłości. 

Nienawidzieć i pragnąć

Na parkiecie sto osób i każda ma kawałek swojego świata, tylko dla siebie. Nie patrzy się na innych, nie porównuje. Jest się samemu i - co ważniejsze - chce się takim pozostać. Oddać się i odpłynąć. Znaleźć się gdzieś, gdzie nikt nas nie ocenia, a tylko podziwia. I zazdrości.

Na parkiecie widać wyprostowane sylwetki pragnące przylgnąć do siebie, ale nierobiące tego. Chodzi o to, co dzieje się między nimi. Pragnienie,a nie spełnienie. To można nazwać esencją tanga. Ta cienka linia, przed którą stoimy i chcemy, żeby to uczucie napięcia trwało. Nie przekraczamy jej, tylko napinamy do granic możliwości.

Coś pcha do przodu, a my stawiamy opór. Zapominamy o wszystkim, skupiając się na bliskości, zapachu, oddechu i smaku. Smaku czegoś zakazanego, a jednak tak słodkiego... Chcemy przyciągnąć kogoś do siebie i stać się jednym, a kiedy się nie udaje, pojawia się złość. Energia, która rozpiera i odpycha nasze ramiona, żeby za chwilę znów je złączyć.

Z głośników płynie tango, tym razem spokojne. Chociaż może spokojne tylko z pozoru. Tak, żeby można było wypić kawę, zjeść śniadanie, porozmawiać - tak klasycznie, przy stoliku. Zapytać o pogodę, o artykuł w gazecie. Nie jest to już najczęściej tak płynna rozmowa. Często się nie klei, tak mówią tancerze.

Wystarczy wyjść na parkiet albo... na ulicę

Tak też można, zwłaszcza w Buenos. Idąc, można spotkać tancerzy w każdym wieku tańczących na ulicy do melodii z akordeonu, płynącej z jakiegoś domu. Nie pokaz, tylko chwila zapomnienia.

Zaglądając na podwórko przy Szpitalnej w Krakowie przy odrobinie szczęścia można zobaczyć kogoś, kto tańczy. Tak bezpretensjonalnie, pokazuje swoje pragnienia. Wytrąca nas ze świata szumu i hałasu, a zabiera tam, gdzie słychać muzykę i stukot obcasów.

Wyprostowane palce, plecy, wyciągnięte stopy. Ucinane kroki. Spojrzenia tak głębokie, że nie wiadomo, jak daleko sięgają. Hipnotyzują i powodują dreszcze. Nie wiemy, czego się spodziewać. Zdarcia z siebie ubrań czy odepchnięcia? Pocałunku czy spoliczkowania?

Na parkiecie jest sto osób i każda  ma kawałek swojego świata tylko dla siebie. Energia wirująca w powietrzu parzy. Mimo całej formalności, jaką się widzi podczas tańca, czuje się, że jest to taniec namiętny - bardziej niż najlepsza kubańska salsa.

Milion uczuć  w trzy minuty

Złość przeplatająca się z błogością. Emocje, których nie da się porównać z niczym innym: jak patrzenie na doskonały dysonans każdej z par. Każda tańczy inaczej, każda ma inny układ, inaczej rozmawia.

Czuje się napięcie, żar, uległość. Wszystko to powoduje, że milonga, spotkanie, na którym tańczy się tango, zniewala. Onieśmiela i wywołuje rumieniec na twarzy. Także tego, kto "tylko" ogląda. Zawstydza i wyzwala pragnienia. Pociąga.

Mówią, że energia, jaką czuje się przechodząc ulicą Szpitalną, do tej małej kawiarni jest jak zapach najlepszego wina. Drażni i kokietuje. Z pewnością uwalnia zmysły.

Można więc rozmawiać ciałem w takt muzyki. Poruszać się powoli, z namysłem, ale także spontanicznie i bez wyznaczonego kierunku. Każdy ruch jest piękny. Nie dlatego, że jest wyuczony, ale dlatego, że jest gwałtowny i nieobliczalny.