Zajście małżeństwa, czyli ciąża bez miłości

"(...)On uważa, że ona zrobiła to specjalnie i złapała go na dziecko, ona mówi, że nie. Faktem jest, że gdy córka miała 4 miesiące, zaczął zdradzać swoją żonę i romans ten trwa prawie 2 lata. On chce odejść do drugiej kobiety, ale wie, że jego żona wtedy nie pozwoli mu się widywać z dzieckiem. Jest strasznie zaborcza i potrafi do niego non stop wydzwaniać. Podobnych przypadków małżeństw jest bardzo dużo. Uważacie, że jest sens, gdy ludzie się nie kochają?"

Tematów, postów i wypowiedzi podobnych do tej zacytowanej powyżej jest w internecie tysiące. Zaraz po opowiedzianej historii pojawia się to pytanie, spędzające sen z powiek wszystkim tym, którzy sami znaleźli się w takim położeniu: Czy brać ślub? Co powie rodzina, sąsiedzi, znajomi? Jak świat zareaguje na kolejną samotną matkę? W znajdowaniu odpowiedzi na to pytanie często wyręcza taką parę najbliższa rodzina, decydując o ślubie w sposób nieprzyjmujący sprzeciwu. Jak  można choćby pomyśleć o tym, żeby panna była w ciąży, jak to będzie "wyglądać", gdy będzie "chodzić z brzuchem", a bez ślubu?!

Co stanie się dalej z tym związkiem, jest dla wielu oczywiste, część ma nadzieję, że jakoś to się ułoży, a sami zainteresowani zazwyczaj zbyt zaskoczeni i przerażeni są odpowiedzialnością, jaka na nich spadła i wizją życia z kimś, kogo już tak naprawdę nie kochają. I tutaj pojawi się najistotniejszy element, który pomijany jest w tej życiowej niespodziance. Niezależnie bowiem od tego, czy kobieta zachodzi w ciążę czy nie, o życiu razem i zawieraniu małżeństw powinna decydować miłość. Na szczęście coraz więcej zmienia się w naszej świadomości, w mentalności ludzi. Na pewno bardzo ciężko byłoby takiej kobiecie, dziewczynie, która zostanie samotną matką w mniejszych miejscowościach, nie wspominając o wsiach. Jednakże trzeba pamiętać, że to nie inni, tak chętnie komentujący życie młodej przyszłej matki, będą je potem faktycznie przeżywać. Taka kobieta później sama będzie musiała stawić czoło samotności w małżeństwie od pierwszych jego chwil.

Niezależnie od ciąży, niezależnie od plotek, małżeństwo powinno być zawierane jedynie z chęci życia razem dwojga ludzi. Czasem zdarza się tak, że związek układa się idealnie, ale jakoś nic nie zapowiada ślubu i oto pojawia się ciąża, jakoś ośmielająca zakochaną parę do podjęcia kolejnego kroku. To jest jednak inna sprawa. Co innego, gdy ciąża jest tylko kolejnym powodem do zawarcia małżeństwa, a co innego, gdy staje się jedyną przesłanką podjęcia tak ważnego kroku.

Między książki trzeba włożyć teorię, że dziecko może coś naprawić w tak kulejącym związku, że przed wiadomością o ciąży pojawiały się rozmowy o rozstaniu. Dziecko może wzmocnić już dobry związek, nadać mu inny wymiar. Na pewno jednak nie odtworzy wypalonej miłości. Najłatwiej powiedzieć, że dziecko potrzebuje obojga rodziców, że nie może mieć rozbitej rodziny. Prawda jest jednak taka, że dziecko potrzebuje miłości, nie kłótni rodziców, nie braku uczucia pomiędzy nimi.

Lepiej postawić sprawę jasno - żyjemy osobno, mamy dziecko, musimy się nim zająć oboje, będziemy go kochać i damy mu wszystko, czego tylko będzie pragnął.

Zamiast jednego domu pełnego kłótni i wzajemnych wyrzutów, dostanie dwa pełne miłości do Niego.