Piotruś Pan zamiast księcia z bajki

Jak to się stało, że ja nie jestem nawet w połowie tej drogi? Przypominam sobie moje marzenia małej dziewczynki, zapatrzonej w księcia z bajek Disney'a.

Miało być prosto i nieskomplikowanie. Mąż - głowa rodziny, opoka moja i moich przyszłych dzieci. Miałam go poznać jeszcze na studiach, tak by po ich ukończeniu być już żoną i matką. Tak miało wyglądać moje dorosłe życie.

Tymczasem studia się skończyły, a wszystkie te plany i założenia wzięły w łeb. Nadal rozpaczliwie poszukuję idealnego księcia wśród wiecznych Piotrusiów Panów, którzy wcale nie chcą dorosnąć.

Romans  z komputerem

Bo czy głową rodziny miałby być Tomek, zapalony fan gier komputerowych, który siadając przed swoim laptopem stawał się nagle wodzem osady i wraz z wirtualnymi sprzymierzeńcami podbijał nowe światy? Kiedy go zobaczyłam po raz pierwszy wiedziałam, że każda z koleżanek będzie mi go zazdrościć. Błyszczał w towarzystwie, a ja błyszczałam przy nim. Co z tego, kiedy szybko się okazało, że seks może trwać tylko tyle, ile przerwa między turami, w których trzeba „wysłać atak na wrogie wioski nieprzyjaciół”.  

Po tym jak zostawiał mnie niezaspokojoną i wracał do komputera, ja wściekła odwracałam się do ściany próbując zasnąć i zapomnieć. I to jednak nie było mi dane, bo przeszkadzały mi w tym dzikie ryki, które wydawał za każdym razem, kiedy wygrał walkę. W końcu rozstaliśmy się, bo ciągle miałam wrażenie, że nawet gdy się kochamy, on śpieszy się, bo musi "rozbudowywać osadę do następnego poziomu".

A ja wolę moją mamę...

Nie tracąc nadziei, zaczęłam spotykać się z Jackiem. Basistą w rockowym zespole. To nic, że grali ciągle w garażu jego ojca, on tak bardzo wierzył w swój sukces, że w końcu i ja uwierzyłam. Pomyślałam, a co tam, kiedy już rozwinie skrzydła będę z nim jeździć w trasy koncertowe, a potem, gdy stanie się sławny i bogaty będziemy żyć za pieniądze ze sprzedaży jego biografii, którą mu napiszę.  

Problem w tym, że za nic nie mogłam namówić go na wyprowadzenie się od rodziców, bo przecież grał w garażu ojca. Oprócz tego, ciągle powtarzał, że pomieszkując u mnie, nigdy się nie najada, bo nie gotuję jak jego matka. Gitarę za drzwi wystawiłam mu po tym, jak w szczytowym momencie, będąc ze mną w łóżku, wykrzyknął nagle: "Mamusiu!"

Za chwilę, później, jutro...

Trudno nie myśleć w takich momentach, że to ze mną coś jest nie w porządku. I to ja działam na dziwnych facetów jak magnes. Tak właśnie myślałam, gdy kolejny  – Krzysio - notorycznie wymawiał się od spędzania wspólnie wolnego czasu. Lubię sport, więc go zachęcałam – chodź na rower – nie mógł, bo w telewizji był ważny film. Chodźmy na basen – nie, bo chcę skończyć tę książkę. Pojedźmy wspinać się w góry – nie, bo w pracy nie dali urlopu. Opadły mi ręce.

 A gdy któregoś razu w chwili uniesienia po prostu zepchnął mnie z siebie i wybiegł do łazienki, zgłupiałam. Usłyszałam dziwne dźwięki charczenie, kaszel, sapanie. Po chwili wyszedł ze spuszczoną głową przepraszając, a ja nie wytrzymałam. Albo mi natychmiast powie o co chodzi, albo nie chcę go znać. Spojrzał na mnie wzrokiem wisielca i powiedział, że musi mi wyznać straszną tajemnicę.

W myślach przychodziło mi tylko jedno do głowy, co jeszcze gorszego przygotował dla mnie los, po maniaku komputerowym i kolesiu z kompleksem Edypa, ten okaże się kosmitą? W jego klatce rozwija się obcy, który wystrzeli tu zaraz, rozrywając go na strzępy? To dlatego tak charczał? "Mam astmę" – powiedział. To była jego mroczna tajemnica.

Matka czy żona?

Z Krzysiem jestem do dziś. Miałam dość cierpliwości, by mu wytłumaczyć, że choroba to nie coś, co się ukrywa, a raczej leczy. Wcale niełatwo było wyciągać go do kolejnych lekarzy, umawiać badania, siedzieć z nim w przychodniach, ale teraz przynajmniej w trakcie seksu już nie boję się, że za chwilę zabraknie mu oddechu, a ja będę musiała odwozić go do szpitala.

Tak naprawdę o chorobie przypomina może tylko małe pudełeczko Monkasty, leku na astmę, które leży na stoliku nocnym. I kiedy zasypia przy mnie, dochodzę do wniosku, że dzięki szczerej rozmowie przebyliśmy choć połowę drogi, którą pokonali moi rodzice.  

Prawda jest taka, że to i świat się zmienił, i my też. Na to, by stać się dorosłymi potrzebujemy więcej czasu. Założenie rodziny, bycie ze sobą, tak nieskomplikowane dla moje mamy, dla mnie jest potrójnie trudne. Może dowody powinni zacząć wydawać po trzydziestce?