Niedoceniony bohater

Breda, rocznica wyzwolenia miasta, w centralnym miejscu, gdzie odbędą się uroczyste obchody wielki transparent "Dziękujemy wam Polacy". Gen. Maczek w Europie jest bohaterem, w Polsce jest najmniej docenianym z bohaterów, pod naciskiem 40 tyś. mieszkańców Bredy, którą wyzwolił bez strat w ludności cywilnej, przyznano mu honorowe obywatelstwo Holandii. Znamiennym jest, że w momencie kiedy potrzebował już w pomocy w życiu codziennym, opiekowały się nim pielęgniarki opłacane przez Holendrów!

Stanisław Władysław Maczek - ur 31 marca 1892r w Szczercu pod Lwowem jego ojcem był nacjonalista chorwacki Vladko Macek. zm 11 grudnia w Edynburgu. gen. broni Wojska Polskiego.

W kampanii wrześniowej w 1939 roku zadał swoim Korpusem Pancernym dotkliwe straty XXII korpusowi pancernemu w okolicach Rzeszowa, Wiśnicza, Jordanowa i Łańcuta. Walki we Francji to niewykonalna misja pod Montbard na kanale Burgundzkim. W końcu przez Marsylię w przebraniu araba trafia do Szkocji. W Londynie odzaczony orderem Virtuti Militari. Przydział do 2 Brygady Strzelców kończy się zmianą tej ostatniej w 10 Brygadę Kawalerii Pancernej.

1 sierpnia 1944 dywizja ląduje w Normandii w pobliżu Caen. W składzie 2 Korpusu Kanadyjskiego, gen. Maczek dowodzi swą dywizją w zwycięskiej bitwie pod Falaise, gdzie zdecydowana obrona Mont Ormel (Wzgórze 262 znane też jako "Maczuga") przez jego dywizję uniemożliwia większej grupie rozbitków 7 Armii wydostanie się z kotła. 8 sierpnia 1944 roku ruszyło natarcie wzdłuż szosy Cean-Falaise.

W ciągłych walkach z Wehrmachtem, gen. Maczek prowadzi dywizję w kierunku Belgii i Holandii. Wyzwala m.in. Ypres, Gandawę i Passchendale. Dzięki znakomitemu manewrowi oskrzydlającemu, po ciężkich walkach Maczkowi udaje się wyzwolić Bredę bez strat wśród ludności cywilnej. 26 marca 1945, pod Łukiem Triumfalnym w Paryżu został odznaczony Komandorią Krzyża Legii Honorowej.

4 maja 1945 dywizja dociera do bazy Kriegsmarine w Wilhelmshaven, gdzie generał przyjął kapitulację dowództwa twierdzy, bazy Kriegsmarine, floty "Ostfriesland", resztki dziesięciu dywizji piechoty oraz 8 pułków piechoty i artylerii. 1 czerwca 1945 został awansowany do stopnia generała dywizji.

Od września 1945 dowodził jednostkami polskimi, które pozostały w Wielkiej Brytanii aż do ich demobilizacji. Stanisław Maczek pozostał na emigracji w Edynburgu w Wielkiej Brytanii. 26 września 1946 władze komunistyczne pozbawiły go obywatelstwa polskiego. W 1971 obywatelstwo zostało mu ponownie przywrócone. Pozbawiony świadczeń przysługujących żołnierzom alianckim, rozpoczął pracę jako sprzedawca, a następnie barman w jednym z edynburskich hoteli. Na wniosek ponad 40 000 mieszkańców Bredy generałowi przyznano honorowe obywatelstwo Holandii. 11 listopada 1990 r. został awansowany przez prezydenta RP na uchodźstwie do stopnia generała broni.

W 1994 został kawalerem Orderu Orła Białego. Zmarł w wieku 102 lat w Edynburgu. Pochowany został na cmentarzu żołnierzy polskich w Bredzie.

Odzaczenia:

• Order Orła Białego – 1994
• Krzyż Kawalerski Orderu Wojennego Virtuti Militari
• Krzyż Złoty Orderu Wojennego Virtuti Militari
• Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari
• Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski
• Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
• Krzyż Walecznych
• Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami
• Commandeur Legii Honorowej – Francja
• Croix de Guerre 1939-1945 z palmami – Francja
• Medaille Commemorative Francaise de la Guerre 1939-1945 – Francja
• Commandeur Orderu Korony – Belgia
• Croix de Guerre 1940-1945 z palmami – Belgia
• Companion Orderu Łaźni (wojskowego) – Wielka Brytania
• Distinguished Service Order – Wielka Brytania
• Commandeur Orderu Oranje-Nassau – Holandia

Jednym z najbardziej wzruszających momentów  było wyzwolenie w kwietniu 1945r obozu w Oberlangen, gdzie przetrzymywano 1728 kobiet żołnierzy AK, uczestniczek Powstania Warszawskiego, proszę sobie wyobrazić ten entuzjazm, wśród wycieńczonych głodem, chłodem, marszem i warunkami panującymi w obozie więźniarek, kiedy okazało się, że wozy bojowe, wjeżdżające na teren obozu należą do Wojska Polskiego.

Dla zainteresowanych:http://w.icm.edu.pl/ak/infrajk.html 

Są to wspomnienia pani Janiny Kuleszy Janowskiej p.por AK, która przeżyła wojnę. W linku jest też prośba pani porucznik o kontakt rodzin więźniów z lub żyjących jeszcze więźniów.

A z mojej strony prośba o to, by ktokolwiek z czytelników znał kogoś, kto był więźniem któregoś z wymienionych obozu o przekazanie tej wiadomości pani porucznik.

Czytając informacje na temat ludzi, którzy swoim życiem zasłużyli na chwałę, ciagle zastanawiam się dlaczego realni bohaterowie spoczywają niejednokrotnie w bezimiennych grobach, niektórzy przy drodze, jeszcze inni długo żyją w zapomnieniu. A bohaterom z przypadku przyznaję się miesca pochówku równy królom... Zostawmy jednak ten temat. Pomyślmy jak uszanować heroizm tych, którzy przez lata zostali w zapomnieniu, a takich jest wielu. Historia danego kraju to zawsze powód do dumy, czasami i do wstydu, zostanówmy się, ilu Polaków zasługuje na to, by pochować ich na Wawelu? Z ilu z nich możemy być dumni i jak wiele z ich heroizmu zostało w nas.